ΔΕΣ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΑ

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να ζητήσουμε βοήθεια;

Τι σου είναι πιο εύκολο, να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον ή να προσφερθείς να του τη δώσεις; Δε θα παραξενευτείς, φανταζόμαστε, αν σου πούμε ότι για τις περισσότερες γυναίκες η απάντηση είναι «να προσφερθώ να του τη δώσω», όσες ευθύνες κι αν έχουν στην καθημερινή τους ζωή, όσο κι αν τις πνίγουν οι υποχρεώσεις, όσο κι αν δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.

Γιατί, όμως, μας συμβαίνει αυτό; Γιατί επιλέγουμε την αυτοθυσία και όχι μια πιο ισορροπημένη ζωή, γιατί μας είναι προτιμότερο να δίνουμε το χρόνο, την ενέργεια, τις γνώσεις μας, αλλά δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε κάτι αντίστοιχο από τους άλλους όταν το έχουμε ανάγκη; Και, τελικά, υπάρχει λόγος να επιμείνουμε σε αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς ή υπάρχουν περισσότεροι λόγοι να το αλλάξουμε;

Η αδυναμία μας να αναθέσουμε πράγματα στους άλλους ή να τους ζητήσουμε να μας υποστηρίξουν γίνεται παράσημο που περιφέρουμε εδώ κι εκεί με απέραντο καμάρι. Όμως αυτή η εμμονή έχει κάποιο κόστος...

Η αλήθεια είναι ότι σου δίνει δύναμη το να προσφέρεις. Σε κάνει να νιώθεις χρήσιμη (αφού οι γύρω σου σε έχουν ανάγκη), σημαντική (αφού δεν μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς εσένα), ανεξάρτητη (αφού εσύ κάνεις τα πάντα για να μη στηριχτείς επάνω τους), δυνατή (αφού σχεδόν πάντα τα καταφέρνεις). Και έχουμε μάθει από μικρές να αντλούμε τεράστια ευχαρίστηση και υπερηφάνεια από τα συναισθήματα αυτά, τόσο που η αδυναμία μας να αναθέσουμε πράγματα στους άλλους ή να τους ζητήσουμε να μας υποστηρίξουν να γίνεται παράσημο που περιφέρουμε εδώ κι εκεί με απέραντο καμάρι.

Ποιο είναι όμως το κόστος αυτής της εμμονής; Πέρα από το ότι έχουμε λιγότερο χρόνο για τα πράγματα που είναι σημαντικά για εμάς, πέρα από το ότι συχνά ζούμε τη ζωή μας μηχανικά, μονίμως κουρασμένες, πέρα από το ότι ανακαλύπτουμε κάπως αργά ότι προσπαθώντας να στηρίζουμε πάντα τους άλλους έχουμε ξεχάσει να στηρίξουμε τον εαυτό μας, η ανισορροπία που θεωρούμε σωστή έχει κι άλλες σημαντικές παρενέργειες για μας και για τις σχέσεις μας.

Πρώτα απ’ όλα δε μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας, αλλά μας αναγκάζει να περνάμε μία ζωή προσπαθώντας να τις καλύψουμε -ή να τις αρνηθούμε. Επίσης, μας κρατάει από το να δημιουργήσουμε ισότιμες και γνήσιες σχέσεις με τους ανθρώπους που αγαπάμε -γιατί πώς μπορείς να είσαι ειλικρινής και ευάλωτος απέναντι σε κάποιον αν θεωρείς τον εαυτό σου πάντα πιο δυνατό ή αν αρνείσαι να δεχτείς τη δική του συνεισφορά; Και τέλος, μας εμποδίζει από το να δημιουργήσουμε, για τον εαυτό μας αλλά και για τους γύρω μας, ένα ουσιαστικό και δυνατό δίκτυο ανθρώπων, όπου όλοι λειτουργούν ισότιμα, ανάλογα με τις δυνατότητές τους και γνωρίζουν πώς να δίνουν και να παίρνουν χωρίς να νιώθουν ότι απειλούνται από αυτό.

 

Δύσκολο; Ίσως. Πολύτιμο; Σίγουρα. Ας δεσμευτούμε, λοιπόν, ότι θα το δοκιμάσουμε -μαζί.

Η Henkel δεν είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενο του δημοσιευμένου άρθρου, κάθε παράπονο ή σχόλιο θα πρέπει να απευθύνεται στον συγγραφέα.
 Μοιράσου το
Νέα από το Dixan