ΔΕΣ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΑ

Φοβάσαι; Είσαι γενναία, λοιπόν.

Ποια ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι σημαντικό, κάτι που άλλαξε τη ζωή τη δική σου ή των ανθρώπων γύρω σου προς το καλύτερο, και δε φοβήθηκες ούτε στιγμή; Ποιον άνθρωπο γνωρίζεις που να έκανε σπουδαία πράγματα χωρίς να ανησυχήσει, χωρίς να τρομάξει, χωρίς να κάνει πίσω ποτέ;

Μπορεί οι γονείς και οι δάσκαλοί μας να μας έμαθαν ότι «δεν πρέπει» να φοβόμαστε. Μπορεί τα πρότυπα που βλέπουμε μας παρουσιάζονται να φτάνουν ως εμάς ως ατρόμητοι άνθρωποι που δεν πέρασε ποτέ από το νου τους να φοβηθούν. Και ίσως να παρουσιάζουμε κι εμείς οι ίδιες έτσι τον εαυτό μας, θεωρώντας το φόβο ως μια μορφή αδυναμίας ή ως αιτία να τα παρατήσουμε. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Ίσως να παρουσιάζουμε κι εμείς οι ίδιες έτσι τον εαυτό μας, θεωρώντας το φόβο ως μια μορφή αδυναμίας ή ως αιτία να τα παρατήσουμε. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Από βιολογική και εξελικτική άποψη, ο φόβος είναι απλώς το καμπανάκι του ανθρώπινου οργανισμού απέναντι στον κίνδυνο. Είναι το σύνολο των αντιδράσεων του σώματός μας μπροστά σε κάτι που μπορεί να του κάνει κακό και ο ρόλος του είναι να προετοιμάσει τους μηχανισμούς που διαθέτουμε για να αντιδράσουμε (ή να φύγουμε) την κατάλληλη στιγμή. Είναι τόσο κακό αυτό; Είναι τόσο κακό το να γνωρίζουμε ότι μπορεί κάτι να μην πάει καλά και να προετοιμαστούμε, πρακτικά και ψυχολογικά, για αυτό; Είναι αρνητικό να βρισκόμαστε σε εγρήγορση και να μην προχωράμε με τα μάτια κλειστά προς κάτι που μπορεί να γκρεμίσει τις προσπάθειες που έχουμε κάνει ως τώρα;

Φυσικά και όχι. Είναι καλό, αφού αποτελεί τη βάση για την προστασία μας. Αν δε φοβόμασταν, θα ήμασταν απλώς τυφλοί. Ή δε θα κάναμε ποτέ τίποτα πέρα από αυτά που ήδη ξέρουμε και από τα οποία ξέρουμε ήδη πώς να προστατευτούμε.

Από την άλλη, ο δικός μας ρόλος δεν είναι να εξαφανίσουμε το φόβο βάζοντας στοπ στην αιτία του. Όταν νιώθουμε φόβο απέναντι σε μια καινούρια προσπάθεια, μια διαφορετική δοκιμή, μία μεγάλη αλλαγή, αυτό που πρέπει να κάνουμε δεν είναι να βάλουμε φρένο, προκειμένου να μη φοβόμαστε, και να γυρίσουμε πίσω στα γνωστά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ακούσουμε το φόβο μας, να τον καταλάβουμε, να προετοιμαστούμε ανάλογα με αυτά που μας λέει και στη συνέχεια να προχωρήσουμε, μαζί του.

Έτσι, το σώμα μας θα έχει αποτελέσει την αποστολή του (να μας προστατεύσει) κι εμείς θα έχουμε επιτελέσει τη δική μας (να προχωρήσουμε μπροστά). Και ταυτόχρονα, θα έχουμε αποκτήσει το πιο σημαντικό εφόδιο που μας δίνει ο φόβος: τη γενναιότητα που χρειαζόμαστε για να τον αγκαλιάσουμε και να τον διαχειριστούμε.

Η Henkel δεν είναι υπεύθυνη για το περιεχόμενο του δημοσιευμένου άρθρου, κάθε παράπονο ή σχόλιο θα πρέπει να απευθύνεται στον συγγραφέα.
 Μοιράσου το
Νέα από το Dixan